Χριστίνα Στεφανίδου // Christina Stefanidou

Στη μάνα

Σε βλέπω· κι αν δεν σε δω χάνεται η βαρύτητα. Εσύ και μάνα και πανσέληνος. Ολόγιομη, παντοδύναμη. Χωρίς εσένα στροβιλίζομαι και καίγομαι: γύρω μου.

Σε κοιτάζω· κι αν δεν σ’ αντικρίσω χάνεται ο μήνας. Ο χρόνος λειψός. Εσύ και στήριγμα και μάνα. Ολόφωτη, ζωοδόχα.

Κάθε τόσο του μηνού, εκεί. Κι εγώ από κάτω σου μικρή κι ανήμπορη, ακατέργαστη.

Δωσ’ μου φως και λίγο από σένα.

Με κοιτάζεις, με ολοκληρώνεις· είμαι το άλλο σου μισό. Αυτό το κομμάτι που σου λείπει τις υπόλοιπες ημέρες του μήνα.

Ένα παράθυρο στον κόσμο να’ χω. Τίποτε άλλο δε θα θέλω. Να σε κοιτάζω όπου κι αν είμαι, να σε κουβαλώ. Στην τσέπη μου. Μέσα μου, ολάνθιστη, φωτερή. Πάντα εκεί, κι εδώ και παντού.

Γέρασε μαζί μου, σ’ εκλιπαρώ.

Φέγγε μου να γίνομαι σκιά σου.